امام زمان(عج) موعود همه ادیان است

اعتقاد به منجی و امید به ظهور فردی در آخرالزمان که به وسیله او تمامی مشکلات زندگانی بشریت حل شود، باوری است که تقریباً مورد اتفاق تمامی معتقدان به ادیان آسمانی است، اما آنچه که مذهب شیعه را از دیگر ادیان و حتی فرقه‌های دیگر اسلام جدا می‌کند، اعتقاد به منجی‌ است که در حال حاضر زنده است. طبق عقیده شیعه، مهدی منجی آخرالزمان است و او امام دوازدهم شیعیان و فرزند امام حسن عسکری علیه السلام است که در سحر نیمه شعبان سال ۲۵۵ هجری قمری به دنیا آمده و به اراده الهی تا به امروز زنده است، اما در پس پرده غیبت روی کره زمین زندگی می‌کند.مهدی زره‌ساز، پژوهشگر دینی یادداشتی در اختیار ایکنای خراسان‌‌رضوی قرار داده است که در ادامه می‌خوانیم؛

 

طبق متون حدیثی اسلامی، امام دوازدهم شیعیان ملقب به بقیةالله است. ایشان ذخیره الهی است و خداوند متعال این آخرین امام را ذخیره کرده تا بعد از این که دنیا به دست ظالمان و فاسدان از ظلم و جور پر شود، ظهور کرده و تمام دنیا را مملوء از عدالت کند. باورمندی به مهدویت نزد شیعه، از گذشته تا حال موجب حساسیت حکومت‌های ظالم شده است، چرا که با ظهور امام زمان علیه‌السلام بساط ظلم و جور از عالم برچیده شده و طبیعتاً حکومت‌ ظالمان نیز نابود خواهد شد. به همین دلیل، حاکمان ظالم اساساً به دنبال این بودند که از ولادت حضرت مهدی علیه‌السلام جلوگیری نمایند و چنین شخصیتی به دنیا نیاید.

 

خلفای عباسی بر اساس روایات اصیل اسلامی می‌دانستند که فرزند امام حسن عسکری علیه‌السلام امام دوازدهم شیعیان شده و همو منجی آخرالزمان است که بساط ظلم ظالمان و حکومت‌های نامشروع را برمی‌چیند، لذا تمام تلاش خود را صرف جلوگیری از ولادت چنین شخصیتی می‌کردند. سکونت اجباری امام هادی و امام حسن عسکری علیهما السلام در سامرا به‌عنوان پادگانی نظامی نزدیک به مرکز خلافت عباسی، به این دلیل بوده است تا زندگانی شخصی این دو امام از نزدیک زیر نظر گرفته شده، از ولادت امام دوازدهم جلوگیری کرده و یا در صورت ولادت او را در همان کودکی به قتل برسانند.

 

 در روایات شیعه، امام زمان علیه‌السلام از این منظر به حضرت موسی علیه‌السلام تشبیه شده‌اند، چرا که قبل از ولادت حضرت موسی علیه‌السلام نیز، پیش‌گویان دربار فرعون به او خبر داده بودند که فرزند پسری از بنی اسرائیل به دنیا خواهد آمد و در بزرگسالی بساط حکومت ظلم را بر خواهد چید. به همین دلیل فرعون تمام زنان باردار بنی‌اسرائیل را زیر نظر می‌گرفت و تمام فرزندان پسر را در همان دوران جنینی ذبح می‌کرد تا از ولادت و ظهور حضرت موسی علیه‌السلام جلوگیری کند. طبق متون دینی، دوران بارداری مادر حضرت موسی علیه‌السلام غیرعادی و به صورت پنهانی گذشت، به‌طوری که آثار حمل در ایشان آشکار نبود و کسی از باردار بودن ایشان با خبر نبود و خداوند متعال این چنین موسی را از شرّ فرعون محفوظ داشت.

 

حفاظت خدا از امام زمان علیه‌السلام به مراتب شدیدتر از حضرت موسی علیه‌السلام است، چرا که امام زمان موعود همه ادیان و منجی تمامی عالم است. حضرت مهدی علیه‌السلام ذخیره الهی است تا دین و توحید به وسیله او در تمامی عالم حاکم شده و بساط شرک و ظلم از عالم برچیده  شود و در نتیجه حفاظت الهی از امام زمان علیه السلام، مکر و حیله خلفای عباسی در مانع شدن از ولادت ایشان بی‌نتیجه ماند. دوران بارداری حضرت نرجس خاتون علیها‌سلام مانند دوران بارداری مادر حضرت موسی علیه‌السلام طوری بود که هیچ‌گونه آثار حمل در ایشان هویدا نبود، به‌طوری که نزدیک‌ترین افراد همچون حضرت حکیمه خاتون علیها سلام عمه امام حسن عسکری علیه‌السلام که به خانه امام رفت و آمد داشتند، از بارداری حضرت نرجس خاتون علیها‌سلام بی خبر بودند تا اینکه امام در شب نیمه شعبان به عمه خویش خبر ولادت مولودی پر برکت را داده و از وی می‌خواهند که شب را تا سحر در خانه امام مهمان باشند تا توفیق شامل حال ایشان شده و از شاهدان ولادت موعود ادیان قرار گیرند.(بحارالانوار، ج۵۱، ص۱۳)

 

بر اساس متون دینی، دوران نوزادی و کودکی امام زمان علیه‌السلام نیز مانند دیگر افراد عادی نبود و این دوره نیز به صورت پنهانی طی شده و فضای امنیتی برقرار بوده است. دوره ولادت تا پنج سالگی امام زمان علیه‌السلام به‌نحوی نبود که هر کسی از وجود این مولود پربرکت خبردار بوده باشد. همینطور چنین نبود که با خبران از ولادت ایشان بتوانند هر زمان که اراده کنند به زیارت و دیدار ایشان نایل آیند، بلکه امام حسن عسکری علیه‌السلام گاهی به اصحاب خاصّ خویش فرزند خود را معرفی می‌فرمود و به ایشان خبر می‌داد که این فرزند، امام بعدی شیعیان خواهد بود.

 

بعد از شهادت امام حسن عسکری علیه‌السلام، حضرت مهدی علیه‌السلام در پنج سالگی عهده‌دار منصب امامت شدند و از همان آغاز امامت، غیبت صغری یا غیبت غیر تامه آغاز شد و  در این دوره که ۶۹ سال به طول انجامید، ۴ سفیر و نماینده خاصّ، پل ارتباطی بین شیعیان و امام زمان علیه‌السلام بودند، اما از سال ۳۲۹ هجری قمری، با آغاز شدن غیبت تامه یا کبری، باب سفارت و نیابت خاص نیز بسته شد. در غیبت کبری که بیش از هزار سال به طول انجامیده است، وجه انتفاع شیعیان از امام زمان علیه‌السلام مانند انتفاع مردم از خورشید پشت ابر است.)کمال‌الدین، ج۲، ص۴۸۵) اگر تابش خورشید به طور کامل قطع شود، حیات موجودات در کره زمین به خطر می‌افتد. اما هنگامی‌که خورشید در پشت ابر قرار گیرد، تابش خورشید و حیات‌بخشی آن برقرار است، اما جایگاه آن در آسمان مشخص نیست و افراد به صورت مستقیم نمی‌توانند خورشید و تابش آن را مشاهده نمایند. در دوران غیبت نیز، امام زمان علیه السلام در جامعه حضور دارند و امامت می‌کنند و مردم از وجود و حضور ایشان بهره‌مند می‌گردند، اما شخص ایشان را نمی‌شناسند و امکان رابطه مستقیم با حضرتشان را ندارند.  بر اساس روایات، یکی از دلایل چنین زیست مخفیانه‌ای این است که حضرت از شرّ دشمنان و نقشه‌ها و دسیسه‌های آن‌ها در امان بمانند. (کمال‌الدین، ج۲، ص۳۶۱)

 

آری امام زمان علیه‌السلام بیش از هزار سال است که بر روی این کره خاکی زندگی می‌کنند و در طول همه این سال‌ها وجود مبارک ایشان در خطر بوده است و برای در امان ماندن از شرّ ظالمان و مستکبران که در صدد قتل ایشان هستند، غایب از انظار بوده و در پس پرده غیبت زیست می‌کنند. نیمه شعبان سال‌روز ولادت امامی است که خداوند متعال او را از شرّ اشرار محفوظ داشته و ذخیره فرموده تا به دست او دنیا از چنگال ظلم و فساد و شرک رها شده و عدالت و توحید در تمام عالم حاکم گردد. شایسته است که تمامی معتقدان به امامت حضرتش در نیمه شعبان بیش از پیش به یاد آن غریب دوران باشند و از اعماق وجودشان به تضرع و زاری به درگاه خداوند متعال بپردازند و از محضر ربّ‌الارباب ظهور امام زمان علیه‌السلام را درخواست نمایند.