میلاد حضرت مهدی(عج)؛ روز امید و عدالت

میلاد حضرت مهدی(عج) در پانزدهم ماه شعبان، نماد امید است؛ امید به روزی که عدالت سراسر زمین را فرا گیرد و حق پیروز شود. امیدواریم روزی برسد که دیگر مبارزه‌ای با شر وجود نداشته باشد، زیرا شری باقی نمانده و رقابت انسان‌ها، تنها در نیکی‌ها خواهد بود.

ما بر این باوریم که روزی همه فداکاری‌های پیامبران الهی و تمامی کسانی که برای عدالت و حقوق مستضعفان ایستادگی کردند، با ظهور حضرت مهدی(عج) به ثمر خواهد نشست. وقتی از حضرت مهدی(عج) سخن می‌گوییم، منظور صرفاً یک فرد نیست، بلکه از یک اندیشه و فلسفه سخن می‌گوییم که در سرشت انسان‌ها ریشه دارد. همه ادیان، حتی ادیان غیرابراهیمی، به این باور اشاره کرده‌اند که روزی حق پیروز می‌شود، مظلوم سربلند و ظالم خوار خواهد شد.

میان ایمان به حضرت مهدی(عج) و ایمان به خداوند متعال، پیوندی عمیق وجود دارد. وقتی به خدا ایمان آوریم، باور داریم که او جهان را آفریده است. پرسش این است: «چرا خداوند این جهان را آفرید؟» پاسخ روشن قرآن در آیه ۵۶ سوره «ذاریات» آمده است: «وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ»؛ جن و انسان را نیافریدم جز برای آن‌که مرا عبادت کنند.

خداوند این جهان را آفرید تا انسان‌ها به نقطه‌ای برسند که شایسته زندگی انسانی باشد. خداوند ۱۲۴ هزار پیامبر(ع) فرستاد، اما بشر همچنان دچار انحراف شد. امروز جهان پر از رنج است؛ گروهی اندک برای منافع خودخواهانه، بر اکثریت مردم سلطه یافته‌اند، منابع ملت‌ها را غارت کرده، جنگ‌ها را شعله‌ور می‌کنند و از هژمونی خود سود می‌برند.

در جهانی که عده‌ای همه‌چیز دارند و بسیاری هیچ ندارند، آیا می‌توان گفت که «خداوند جهان را فقط برای رنج آفریده است؟» «عدالت الهی کجاست؟» «آیا ممکن است خداوند این وضعیت ناعادلانه را برای همیشه بپذیرد؟» قطعاً خیر. پس اگر به خدا ایمان داریم، باید باور داشته باشیم که روزی عدالت فراگیر خواهد شد و حق پیروز می‌شود.

همه ادیان از منجی سخن گفته‌اند، زیرا دین بدون وعده پیروزی نهایی معنا ندارد. اما تفاوت نگاه شیعه با دیگر مکاتب در این است که برای ما، مهدی(عج) صرفاً یک ایده یا رؤیا نیست. ما باور داریم که منجی موعود هم‌اکنون در میان ما زنده است.

امیرالمؤمنین حضرت علی(ع) فرمودند که حضرت مهدی(عج) در میان مردم زندگی می‌کند، اما ما او را نمی‌شناسیم. او ظاهر نشده، اما حاضر است؛ «ظهور» ندارد، اما «حضور» دارد.

در روایتی مشهور، پیامبر اکرم (ص) فرمودند: مردم در دوران غیبت حضرت مهدی(عج) از او بهره می‌برند، همان‌گونه که از خورشیدِ پشت ابر بهره می‌برند. بر این موضوع، حضرت علی(ع)، امام جعفر صادق (ع) و خود حضرت مهدی(عج) نیز تأکید کرده‌اند. همان‌گونه که خورشید پشت ابر نور و گرما می‌بخشد، وجود امام زمان(عج) نیز مایه برکت و هدایت است.

انتظار به معنای دست روی دست گذاشتن نیست؛ انتظار، آمادگی است. همان‌طور که دانش‌آموز با «انتظار امتحان» درس می‌خواند، یا میزبان پیش از آمدن مهمان، خانه را آماده می‌کند، ما نیز باید خود را برای برنامه جهانی عدالت، اصلاح و تحول حضرت مهدی(عج) آماده کنیم. آمادگی با تقوا، نماز، رعایت حلال و حرام و پایبندی به آموزه‌های اهل‌بیت(ع) آغاز می‌شود. کسی که تقوا ندارد، نمی‌تواند مدعی سربازی امام زمان (عج) باشد.

ما باور داریم که اعمال ما به حضرت زمان(عج) عرضه می‌شود. اگر اعمالمان آلوده به گناه و نافرمانی باشد، دل حضرت آزرده می‌شود. «فرج» یعنی گشایش، اما این گره گشوده نمی‌شود مگر آن‌که ما آماده باشیم. باشد که خداوند ما را از یاران و سربازان حضرت مهدی(عج) قرار دهد و دعاهای آن حضرت را در حق ما بپذیرد.

منبع: بنیاد اهل بیت (ع) آفریقای جنوبی (آفوسا)