امام حسین(ع) و راهبرد حفظ اسلام در سکوت و قیام

مریم معین‌الاسلام، پژوهشگر دینی در گفت‌وگو با ایکنا از خراسان رضوی اظهار کرد: یکی از روایات قابل توجه در منابع تفسیری و روایی شیعه درباره دوران سرنوشت‌ساز امام حسین(ع) به آیه شریفه «حَمَلَتْهُ أُمُّهُ کُرْهاً وَ وَضَعَتْهُ کُرْهاً» اشاره دارد که پیش از ولادت امام حسین(ع) نازل شده و بیانگر آن است که مادر ایشان، حضرت فاطمه زهرا(س)، از سرنوشت دشوار و شهادت فرزند خود آگاهی داشته است. این آگاهی تنها محدود به تولد نبود، بلکه شامل مقام، مسیر و آینده امام حسین(ع) می‌شد؛ مسیری که به شهادت و تأثیری عظیم در تاریخ منتهی شد.

وی ادامه داد: در تفسیر این آیه آمده است که پیش از انعقاد نطفه امام حسین(ع)، رسول خدا(ص) از طریق جبرئیل از شهادت ایشان آگاه شدند و سپس قرآن کریم آیه مربوط به بارداری و وضع حمل حضرت فاطمه زهرا(س) را نازل کرد. این آگاهی از اینکه فرزندی در مسیر مبارزه و شهادت قرار دارد، معنایی بسیار عمیق‌تر و سنگین‌تر از رنج صرفاً جسمی بارداری دارد.

عضو هیئت علمی دانشگاه فرهنگیان، پردیس حضرت معصومه قم، ادامه داد: در منابع ذکر شده است که حضرت زهرا(س) به دلیل علم الهی یا وحیانی نسبت به آنچه بر فرزندشان خواهد گذشت، در ابتدا از باردار شدن امام حسین(ع) ابراز کراهت کردند؛ نه کراهت از اصل بارداری به معنای طبیعی، بلکه از درد، فراق، شهادت و مصائبی که فرزندشان در آینده با آن روبه‌رو می‌شد.

معین‌الاسلام تصریح کرد: این کراهت ناشی از مشاهده مصائب آینده فرزند بود، نه کاستی در محبت به او؛ بلکه جلوه‌ای از عشق عمیق مادرانه که نمی‌خواست فرزندش در آزمونی چنین سخت قرار گیرد. هنگامی که به حضرت زهرا(س) بشارت داده شد که از نسل امام حسین(ع)، حضرت مهدی(عج) ظهور خواهد کرد، ایشان راضی و پذیرا شدند؛ چراکه می‌دانستند سرنوشت الهی این فرزند، نقشی تعیین‌کننده در هدایت امت و جهان خواهد داشت.

وی در پایان افزود: امام حسین(ع) با رفتار و سیره خود نشان داد که سکوت در برابر ظلم همواره جایز نیست و گاه باید همانند دوران امام حسن(ع) به تقیه روی آورد و گاه قیامی آشکار را برگزید. آنچه در همه شرایط اصل اساسی به شمار می‌آید، حفظ اسلام و مقابله با تحریف است. امام حسین(ع) اسوه اعلای امر به معروف و نهی از منکر، نماد ولایت‌پذیری و محور محبت اهل‌ بیت(ع) است و واقعه عاشورا نیز جایگاهی محوری در تاریخ تشیع دارد و تداوم‌بخش خط نبوت و امامت محسوب می‌شود.