عامل تقرب انسان به پروردگار
کد خبر: 4221043
تاریخ انتشار : ۲۲ خرداد ۱۴۰۳ - ۱۶:۵۵
محمدعلی انصاری مطرح کرد

عامل تقرب انسان به پروردگار

محمدعلی انصاری گفت: اسلام سطح ارتباط حبی میان فرزندان و والدین را ارتقا می‌دهد و محبت میان آنان را از عملی فطری، به عامل تقرب انسان به حضرت پروردگار مبدل می‌سازد.

محمدعلی انصاری صاحب تفسیر مشکاتبه گزارش ایکنا از خراسان رضوی، محمدعلی انصاری صاحب تفسیر مشکاه و مفسر قرآن، در نشست مجازی که امروز 22 خردادماه، با موضوع «عشق پدر و مادر به فرزند» برگزار شد، اظهار کرد: انسان موجودی است که فطرتاً دوست می‌دارد که عشق بورزد و به او عشق ورزیده شود. با این حساب محبت والدین به فرزندان امری فطری است و نمی‌توان کسی را سزاوارتر از پاره تن انسان یافت که این عشق و محبت بر او نثار گردد و آدمی مهر و دلدادگی‌اش را به او ابراز کند.

وی ادامه داد: نکته قابل توجه اینجاست که اسلام سطح ارتباط حبی میان فرزندان و والدین را ارتقا می‌دهد و محبت میان آنان را از عملی فطری، به عامل تقرب انسان به حضرت پروردگار مبدل می‌سازد. پس اگر پدر و مادر براساس فطرت خویش به فرزندانشان احسان می‌کنند و با نگاه متداول و متعارف به این امر می نگرند، اسلام از آن‌ها می‌خواهد به این مهرورزی خویش، رنگ و بوی الهی بدهند و به آن قداست ببخشند. با این نگاه زیبا و متعالی، خواسته قلبی پدر و مادر این است که پروردگار، این احسان‌ها را عامل تقرب بیشتر والدین به خداوند و مقبولیت فزون‌تری در پیشگاه تو باشد.

انصاری بیان کرد: انسان‌ها هنگامی که در جاذبه محبت کسی و چیزی، یا در دافعه بغض کسی و چیزی قرار می‌گیرند، زمینه‌ای به وجود می‌آید تا از مجرای شرع و عقل و انصاف پا را آن سوتر بگذارند. آنگاه که انسان با چشم رضایت به پدیده‌ای می‌نگرد، بسیاری از عیوبش را نمی‌بیند و زمانی که با عینک خشم و بدبینی و با دید منتقدانه به فرد یا چیزی می‌نگرد، عیوبش را از آنی که هست فزون‌تر می‌یابد و حتی حسن او را عیب می‌بیند. مثال عرفیِ معمول آن، حس والدین به فرزندان است. پدر و مادر به دلیل جاذبه شدیدی که فرزندان برایشان دارند و به خاطر شدت محبت به آنان، عیوبی را که در فرزندان خود هست نمی‌بینند یا آن عیوب را در ذهن، بسیار کوچک می‌کنند و متوجه اندازه واقعی‌اش نمی‌شوند. همچنین درمقابل، حسن فرزندان را به دلیل همین محبت افراطی، چندبرابر می‌بینند. آدمی برای آنکه در موقعیت دوستی و رضا یا بغض و غضب، از لغزندگی و خروج از جادۀ عقل و نقل مصون بماند، نیازمند آن است که بر قوّت شریعت‌مداری و عقلانیت خود بیفزاید و یکسانی و اعتدال را در هر دو وضعیت حب و بغض کاملاً مراعات کند.

این مفسر قرآن تصریح کرد: اگر مودت که برترین و عمیق‌ترین درجه محبت است، میان زن و شوهر حاکم شود، فرزندان بسیار کم به کژراهه و بیراهه می‌روند. فرزندانی که در آغوش والدین خود طعم حقیقی محبت را می‌چشند و فدایی بودن مادر و پدر برای یکدیگر و نیز محبت عمیق و صحیح آن‌ها را به خود لمس می‌کنند، چنان قلبشان از محبت آکنده می‌شود که محبت نادرست غیر در دلشان جا باز نمی‌کند. اصلاً محبت جوهر تربیت است و تربیت زمانی اثر می‌کند که بر پایه محبت باشد.

انتهای پیام
captcha